Ocena kontaktów zwarciowych to kluczowy element precyzyjnej diagnostyki okluzji. Wydaje się prostym etapem, jednak w praktyce wielu stomatologów i techników dentystycznych popełnia podstawowe błędy, które mogą znacząco wpłynąć na końcowy efekt leczenia. Poniżej omawiamy 5 najczęstszych błędów oraz podpowiadamy, jak ich unikać, aby osiągnąć maksymalną precyzję.

1. Zbyt krótka kalka – ograniczona widoczność i brak porównania

Wybór zbyt krótkiej kalki to jeden z najczęstszych błędów. Taki arkusz nie pozwala na jednoczesną ocenę wielu kontaktów, przez co trudno jest porównać ich intensywność i lokalizację w różnych punktach łuku zębowego. Zbyt krótka kalka zmusza także do wielokrotnego powtarzania testów – co wydłuża cały proces.

Rozwiązanie: Zawsze używaj dłuższej kalki – pozwoli to na uzyskanie pełnego obrazu okluzji i łatwiejsze porównanie kontaktów między sobą.

2. Kalka o nieznanej grubości – brak kontroli nad materiałem

Stosowanie kalki, której grubości nie znamy, to kolejny błąd. Bez tej informacji operator nie wie, ile materiału należy zebrać z powierzchni wypełnienia, co wydłuża proces dopasowywania i zwiększa ryzyko nadmiernej korekty.

Rozwiązanie: Zawsze wybieraj kalki o znanej, oznaczonej grubości – np. 100 µm, 40 µm, 12 µm. Dzięki temu masz pełną kontrolę nad precyzją korekty.

3. Brak kalki progresywnej – brak informacji o sile nacisku

Kalki progresywne umożliwiają ocenę intensywności kontaktów zwarciowych, ponieważ różne odcienie barwnika pokazują różnice w sile nacisku. Ich brak oznacza, że widzimy tylko czy kontakt występuje, ale nie jak bardzo ząb naciska – a to kluczowa informacja przy dopasowywaniu okluzji.

Rozwiązanie: Używaj kalki progresywnej, aby lepiej zrozumieć rozmieszczenie i siłę kontaktów – pozwala to na dokładniejszą ocenę i korektę.

4. Zbyt szybkie użycie cienkiej kalki – spowolnienie diagnostyki

Użycie kalki o grubości 12 µm lub nawet 8 µm już na początku diagnostyki może być nieefektywne i czasochłonne. Cienkie kalki są bardziej wymagające w odczycie i służą do finalnej weryfikacji, a nie wstępnej oceny.

Rozwiązanie: Zacznij od grubszej kalki (np. 100 µm), aby szybko zidentyfikować główne punkty kontaktowe. Dopiero później przejdź do cieńszych arkuszy w celu precyzyjnej analizy.

5. Kalka cienka i gruba w tym samym kolorze – chaos diagnostyczny

Używanie kalki grubej i cienkiej w identycznym kolorze prowadzi do dezorientacji – trudno odróżnić, która odbitka pochodzi z której warstwy. To może skutkować błędną interpretacją lub koniecznością czyszczenia kontaktów między etapami.

Rozwiązanie: Zastosuj różne kolory dla różnych grubości kalek – np. gruba niebieska i cienka czerwona. Ułatwi to interpretację wyników i przyspieszy cały proces.

Podsumowanie

Precyzyjna ocena kontaktów zwarciowych wymaga nie tylko doświadczenia, ale również świadomego doboru narzędzi diagnostycznych. Unikając powyższych błędów, możesz znacznie skrócić czas pracy, zwiększyć dokładność i poprawić komfort pacjenta.

Jeśli chcesz poznać więcej praktycznych wskazówek dotyczących kontroli okluzji, sprawdź naszą ofertę kalek okluzyjnych oraz kursów stomatologicznych w Akademii Bausch!